Geleidelijk verliest de mens zijn gedaante...

in


Geleidelijk verliest de mens zijn gedaante…

 

-zelfs nog leuker dan het badhuis!-

Spel: Bernhard Christiansen & Karolinka de Bree

 

Concept: Isabelle van Dooren  & Bernhard Christiansen

 

Muziek: Stephen Westra, Stefan Meylaers, Bach, Beethoven, Haydn, Händel, Janacek, Moessorgsky, Kabalevsky, Arvo Pärt, Simeon ten Holt, Heller, Joplin, Chick Corea.

 

Welke geheimen verstoppen zich in water, hoe het beste om te gaan met vrouwen, waarom zijn blote mannen onverdraaglijk, welk dier is het dapperste van allemaal, hoe eindigt de strijd van leven en dood? Daniil Charms geeft antwoord. De Russische absurdist Daniil Charms (1905-1942) vangt de zinloosheid en gruwelijkheid van het alledaags bestaan in lichtvoetige en eenvoudige taal, in filosofische beschouwingen en vreemd-grappige verhaaltjes waarin mensen als marionetten met elkaar botsen. Hij schept een wereld waarin sprookjesachtige en vreemde gebeurtenissen vanzelfsprekend zijn en ‘vanzelfsprekendheden’ vreemde sensaties. Charms kan ons verleiden om heel anders naar de dagelijkse werkelijkheid te kijken, dingen ineens heel anders en opnieuw waar te nemen.

 

'Geleidelijk verliest de mens zijn gedaante…’is figuurlijk maar ook letterlijk een centraal thema van Charms, het veranderen in ballonnen, het oplossen in lucht, het uiteenvallen in balletjes, het tot antisanitair afval verklaard worden, de mogelijkheden zijn ruim.

Daniil Charms was in 1927 in Petersburg mede-oprichter van de avantgardistische groep Oberioe, deze werd al snel weer verboden, de meeste leden stierven onder Stalin. Daniil Charms werd maar 36 jaar, hij verhongerde waarschijnlijk in de ziekenhuisafdeling van de gevangenis tijdens de omsingeling door de Duitsers in 1942. Tijdens zijn leven werd geen ‘volwassen werk’ van hem gepubliceerd, hij schreef verhaaltjes en gedichten voor kinderen om rond te kunnen komen.

 

De schrijver/dichter/theatermaker Bernhard Christiansen en de pianiste Isabelle van Dooren hebben samen een muziektheaterprogramma ontwikkeld op basis van teksten van Daniil Charms en muziek van veelal moderne componisten (maar ook van klassieke componisten). De muziek is in deze voorstelling veel meer dan slechts ondersteuning of een trucje om de dingen smeuïger te maken, de muziek speelt een grote en zelfstandige rol.

 

 

Hieronder een omschrijving van het programma, daarnaast ook nog twee linkjes.
Het eerste linkje is van een interview + optreden bij de VPRO : http://programma.vpro.nl/deavonden/Dossiers/Theater.html?playurn=urn:vpro:media:program:11416445
De tweede link is naar een filmfragment van een vroeg try-out: http://www.youtube.com/watch?v=jdf8I4qeALk.
De voorstelling speelde reeds o.a. in Branoul (Den Haag), in De Oosterpoort (Groningen), in het Ostadetheater (Amsterdam) en op festival Noorderzon (Groningen).

 

 Tenslotte enkele publieksreacties en een eerste soort van mini-recensie n.a.v ons optreden op 11 maart 2012 bij Podiumkunsten Emmakade in Den Haag:

"Het feit dat ik dit nu schrijf, zou een bewijs kunnen zijn dat ik er was. Maar hoe dit bewijs te formuleren? Fantastische voorstelling!"
"Wat nog te zeggen, zelfs na een 3e keer is het aangenaam Bernhard te zien voordragen!"
"We hebben genoten van de piano en de tekst."

'De muziek speelde een zelfstandige rol in deze voorstelling en versterkte de absurdistische beelden die Berhard Christiansen opriep. Christiansen heeft een zeer bijzondere, persoonlijke en onnavolgbare manier van vertellen. Het publiek werd van begin tot eind wordt meegezogen in een 21-tal verhalen, even gruwelijk als lichtvoetig, even eenvoudig als fiolosofisch, even triest als grappig. Onderdrukt gegrinnik, uitbarstingen van lachen en inlevende blikken klonken en werden zichtbaar gedurende het hele programma. Vreemde verhalen met diepere lagen, van oude vrouwtjes die uit het raam vallen, tot de man met de lange nek in de hutkoffer.... Christiansen bewees dat Charms' repertoire hem op het lijf geschreven is, en over een geweldige timing beschikt. Ariadne Verstegen sloot hierbij met haar muzieken timing naadloos aan en versterkte de verhalen met de voor deze voorstelling onmisbare klinkende beelden. Een echte aanrader!'  (Natascha Morsink, Podiumkunsten Emmakade)

Back to top