Kleine moralistische les over de vruchten van een lang werkleven

Kleine moralistische les over de vruchten van een lang werkleven


Ik ga nu de vruchten plukken,” riep en oude vrouw, al staande in de deuropening, naar haar hardhorende oude man, “de vruchten van mijn lange werkleven!”

Vergeet de tang en de emmer niet!” riep de hardhorende oude man naar zijn hardhorende oude vrouw. Deze knikte, greep het hengsel van de emmer met haar linkerhand, nam de tang in haar rechterhand, en trok de wijde wereld in, om de vruchten van haar lange werkleven te gaan plukken.


Nadat zij een tijdje gelopen had kwam zij tot een kruispunt, waar een eenzame automobilist stond. “Goeden dag, eenzame automobilist!” schreeuwde de hardhorende oude vrouw. “Kunt u mij de weg wijzen? Ik wil de vruchten van mijn lange werkleven gaan plukken.” De eenzame automobilist dacht een moment na, wees toen vastbesloten in een of andere richting. Daarna knikte hij naar de oude vrouw en ging zelf in de tegenovergestelde richting.


De oude vrouw ging verder op de haar gewezen weg, bereikte na urenlang lopen uiteindelijk de woestenij. Zij tikte voorzichtig tegen de hier aanwezige rots en haar emmer vulde zich terstond met van de rots naar beneden regenende grote en kleine zuignappen. En zij ging terug naar haar man, toonde hem de emmer met zuignappen. “Daar, de vruchten van mijn lange werkleven!. En de tang,” triomfantelijk hield zij de tang met haar rechterhand omhoog. “En de tang had ik net zo goed thuis kunnen laten.”


De vruchten van een lang werkleven kan men niet afknippen, die vallen vanzelf in je schoot!


Back to top